در برمه سال 1917 (میانمار امروزی)، یک دیپلمات بریتانیایی که آماده ازدواج با نامزدش است، ناگهان دچار وحشت می‌شود و به سنگاپور می‌گریزد؛ فراری که به تعقیبی پرماجرا در سراسر آسیا تبدیل می‌شود و ...

داستان فیلم شرح وقایع و اسرار یک خانواده پرتغالی که صاحب یکی از بزرگترین املاک اروپا در کرانه جنوبی رود تاگوس است را روایت میکند و ....
 

مگلوئر بدون داشتن هیچ اسباب و اثاثیه و آینده ای شروع به فرار می کند تا زمانی که با مردی که در حال مرگ است اشنا میشود که از او ثروتی به ارث میرسد و ...

دون کیشوت، لوئیس دکاموئش، کامیلو کاستلو برانکو و تیشیرا د پاسکوآئس در باغی ابدی در میان یک شهر مدرن با یکدیگر ملاقات کرده و درباره زندگی گفتگو می‌کنند.

در قطاری به مقصد الگاروه، مردی جوان داستان رابطه گذشته‌اش با یک زن جوان و عجیب را برای هم‌سفرش بازگو می‌کند.

یک زن بیوه پس از از دست دادن جایگاه خود در میان نخبگان جامعه، دوباره ازدواج می‌کند و خانواده جدیدی تشکیل می‌دهد.

مونتیرو با اقتباس الهام‌بخش خود از ضد‌افسانه رابرت والزر، نویسنده رادیکال سوئیسی، از شکوه بصری فیلم‌های قبلی‌اش فاصله زیادی گرفته است. مونتیرو با محدود کردن دقیق بخش تصویری، صفحه نمایش را تقریباً کاملاً سیاه نگه می‌دارد تا در عوض بر صدای سفیدبرفی، شاهزاده، ملکه و شکارچی تمرکز کند که درگیر بحثی طولانی درباره عشق، اراده آزاد و رویدادهایی هستند که منجر به سوءقصد سرنوشت‌ساز به جان دختر جوان شد. سفیدبرفی با وجود سادگی بصری‌اش، با تصاویر تکان‌دهنده‌ای آغاز می‌شود که بیننده را تسخیر می‌کند؛ عکس‌های سیاه و سفید بدنامی از والزر که پس از سکته قلبی در سن هفتاد و هشت سالگی در خارج از یک آسایشگاه سوئیسی، بی‌جان روی برف افتاده است؛ تحققی عجیب از مفهوم «مرگ مؤلف» که در نقد ادبی پست‌مدرن بسیار کلیدی است.

یک فیلم درام آنتولوژی با ساختار آینه‌ای و شاعرانه بر اساس هویت اگزیستانسیال. در بخش «جاودانگان» که اقتباسی از نمایشنامه هلدر پریستا مونتیرو است، دو پزشک مشهور، پدری ۸۰ ساله و پسر ۶۰ ساله‌اش، به پیری و مرگ می‌اندیشند. بخش «سوزی» بر اساس داستانی از آنتونیو پاتریسیو، در دهه ۳۰ روایت می‌شود؛ جایی که یک زن جوان روی تخت جراحی جان می‌سپارد. بخش «مادر رودخانه» نیز برگرفته از افسانه آگوستینا بسا-لوئیس درباره زندگی ابدی است.

مانوئل یک کارگردان سالخورده سینما است که همراه با گروه فیلم‌برداری در جستجوی ریشه‌های آفونسو، بازیگر مشهور فرانسوی که پدرش از پرتغال به فرانسه مهاجرت کرده بود، در پرتغال سفر می‌کند و در این مسیر دوران جوانی خود را به یاد می‌آورد.

در سال ۱۹۹۶، مارچلو ماسترویانی درباره زندگی خود به عنوان یک بازیگر صحبت می‌کند. این یک خاطره‌نگاری حکایت‌گونه و فلسفی است که از موضوعی به موضوع دیگر می‌رود و کاملا نشان‌دهنده مردی در سنین پیری است که به گذشته نگاه می‌کند. او داستان‌هایی از کارگردانی فلینی و د سیکا، استفاده از کنایه در بازی‌ها و کار مداوم می‌گوید (اینکه یک بازیگر تلاش می‌کند خود را در نقش‌ها پیدا کند). او نسبت به جوایز بی‌اعتناست، رم و پاریس را ستایش می‌کند و به ناپل و مردمش درود می‌فرستد. او به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا فیلم‌های بد ساخته است؛ از پدر و پدربزرگش که نجار بودند، مادرش که در پیری ناشنوا بود و برادرش که تدوین‌گر فیلم بود یاد می‌کند و درباره ظاهر خود متواضع است. در لحظات سکوت، گذر سریع زمان نگاه درونی ماسترویانی را به خود مشغول می‌کند.

اما دختری بسیار جذاب اما بی‌گناه است، آن‌قدر زیبا که ماشین‌ها در حضور او تصادف می‌کنند. او در جوانی با دکتر کارلوس پایوا، دوست پدرش که هیچ جذابیتی برایش ندارد، ازدواج می‌کند. آن‌ها به دره آبراهام نقل‌مکان می‌کنند. کارلوس او را دوست دارد، اما تصمیم می‌گیرد در اتاقی مجزا بخوابد تا وقتی اواخر شب به خانه برمی‌گردد، اما را بیدار نکند. با گذشت زمان، او احساس نارضایتی از ازدواجش می‌کند و به همین دلیل معشوقه جدیدی برای خود می‌یابد.

مستندی شخصی و طولانی‌مدت پنهان مانده از کارگردان فقید و محترم پرتغالی، «مانوئل دی اولیویرا»، درباره ترک خانه‌ای محبوب.

در یک آسایشگاه روانی، بیماران خود را در قالب شخصیت‌هایی چون عیسی، لازاروس، مارتا، مریم، آدم، حوا، سونیا، راسکولنیکوف، آلیوشا و ایوان کارامازوف، یک فیلسوف، یک پیامبر و سنت ترزای آویلا می‌بینند و بخش‌هایی از کمدی الهی را بازگو می‌کنند.

بخش‌هایی از کل تاریخ نظامی پرتغال از طریق فلاش‌بک روایت می‌شود؛ در حالی که یک دانشجوی تاریخ که به سربازی اعزام شده، این رویدادها را برای هم‌رزمانش در حین رژه در یک مستعمره آفریقایی در حال شورش در سال ۱۹۷۳ بازگو می‌کند.

این فیلم عجیب، نماینده برجسته‌ای از یک ژانر سینمایی حتی عجیب‌تر است: اپرای مستقیم برای فیلم. این اثر توسط استاد سبک پرتغالی، مانوئل دی اولیویرا، به آهنگساز ژائو پائس سفارش داده شد. از نظر موسیقی، این اثر از رمانتیسم قرن نوزدهم تا سبک‌های عامه‌پسند، مدرنیستی و حتی «پست‌مدرنیستی» را در بر می‌گیرد. در این داستان که در ابتدا آرام به نظر می‌رسد، یک راوی داستان ازدواج دو دلداده یعنی ویسکونت دآولدا و مارگریت زیبا را تعریف می‌کند. با این حال، آنچه در اتاق حجله رخ می‌دهد به شدت عجیب و غریب است. اتفاقات پس از آن حتی عجیب‌تر است و مهمانان عروسی و خانواده، در میان دیگر انحرافات، به آدم‌خواری روی می‌آورند.

مدت کوتاهی پس از به قتل رساندن استادش، مرد جوانی با ملوان روبه‌رو می‌شود که در ازای دریافت ۳ کرون دانمارک و گوش سپردن به داستان زندگی‌اش، به او پیشنهادی برای کار در کشتی‌اش می‌دهد.

داستان زندگی مردی جوان، فرزند یک افسر انگلیسی، که خود را تسلیم عشقی کورکورانه می‌کند؛ تصمیمی که او را به سمت تقدیرگرایی و رسوایی سوق می‌دهد.